ΠΑΡΑΓΑΔΙ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
ΜΕΖΟΝ ΓΙΑ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΌΤΗΤΑ
Το καλοκαίρι πλησιάζει προς το τέλος και μαζί του φεύγουν και οι καλοκαιρινές άδειες με την χαλαρότητα και ξεγνοιασιά που προσφέρουν. Το καλοκαίρι πέρασε και εμείς πνιγμένοι στις οικογενειακές υποχρεώσεις (αυτές δεν καταλάβουν από διακοπές) χάσαμε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε ένα μερακλήτικο εργαλείο για ψάρεμα όπου η ενασχόληση σου με το αντικείμενο πέραν από την χαλάρωση και την ευχαρίστηση που σου προσφέρει σου ξυπνάει και αισθήματα καθαρά θαλασσινά, βγαλμένα μέσα από την νησιώτικη παράδοση και κουλτούρα. 
Το παραγάδι αν και πεταμένο σε μία γωνιά δεν παύει να θυμίζει εικόνες όμορφες με ψάρια ωραία και διαλεκτά να αναδύονται από το βαθύ γαλάζιο πιασμένα στα παράμαλλα και να καταλήγουν στο σκάφος.
Μία ενοχή και θλίψη βασάνιζε την παρέα ότι θα πάμε πάλι πίσω στην ρουτίνα και δεν θα ψαρέψουμε με παραγάδι. Η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα μόλις συμφωνήσαμε για την μέρα ή καλύτερα για το βράδυ που θα πηγαίναμε ψάρεμα. Με αυτό τον τρόπο νιώθαμε ότι ερχόταν κάτι που θα μας γέμιζε σαν ψαράδες. Αποφασίστηκε το είδος του παραγαδιού που θα χρησιμοποιούσαμε, το δόλωμα και αφού ελέγξαμε και τον καιρό αποφασίσαμε και την μέρα. 
Δύο μέζον παραγάδια με 200 αγκίστρια (τόσα επιτρέπονται στο ερασιτεχνικό ψάρεμα) καμωμένο με 80άρα μάνα και πενηντάρι παράμαλλο, εφοδιασμένα με αγκίστρια 12άρια θα δολωνόταν για το συγκεκριμένο βράδυ.
Η προεργασία είχε αρχίσει από τις προηγούμενες μέρες αφού στόχος ήταν να βρούμε φρέσκο , εποχιακό δόλωμα για να δολώσουμε. Τελικά καταφέραμε να βρούμε φρέσκες σαρδέλες, ένα δόλωμα αρκετά δυνατό το οποίο προτιμούν τα πλείστα ψάρια.
Δολώνοντας το παραγάδι. 
Το προηγούμενο βράδυ λοιπόν κανονίσαμε να συναντηθούμε στο σπίτι του Τάσου για να δολώσουμε το παραγάδι. Όχι ότι ο Γιάννος (ο πιο παλιός παραγαδάς της παρέας) είχε ανάγκη την βοήθεια μας για να το δολώσει αλλά έτσι για να πάρουμε και εμείς μια γεύση από την διαδικασία ή μάλλον για να ακριβολογούμε από την ‘σωστή' διαδικασία. Αφού μαζευτήκαμε λοιπόν κατά τις 8 το βράδυ αρχίσαμε, βάλαμε το παραγάδι στη μέση και ο Γιάννος κατέβασε από το αμάξι την φρέσκα σαρδέλα την οποία είχε τεμαχίσει και αλατίσει λίγη ώρα πριν. Μόνο και μόνο από την τοποθέτηση του δολώματος στην κούπα καταλάβαινες ότι τα πάντα έπρεπε να γίνουν προσεκτικά κάτω από μία ιεροτελεστία που μεταδόθηκε με πολύ μεράκι από γενιά σε γενιά. Εμείς σαν νεαρότεροι της παρέας ήμασταν λίγο κουμπωμένοι ως προς τις κινήσεις μας μπας και κάνουμε καμιά βλακεία από άγνοια.
Και πάνω που το σκεφτόμασταν ήλθε η πρώτη στραβή από τον Μάμα που ενώ κάπνιζε δοκίμασε να πιάσει σαρδέλα να δολώσει. Η απότομη και θορυβώδης φωνή του Γιάννου τον πάγωσε. ‘Τι πας να κάνεις, αν θα δολώσεις πέτα το τσιγάρο και φέρε το ούζο από μέσα'. Το ούζο; Άλλο πάλι και τούτο θα δολώνουμε και θα πίνουμε σκέφτηκα.
Αλλά ήρθε να βάλει τα πράγματα στην θέση τους ο Γιάννος όπου σε πιο ήπιο τόνο μας εξηγεί ότι το ούζο το χρησιμοποιούμε για να πλύνουμε τα χέρια μας και να διώξουμε μυρωδιές όπως του τσιγάρου για παράδειγμα που μπορούν να μεταφερθούν στα δολώματα μας και να απωθούν τα ψάρια. απο του να τσιμπήσουν.
Πλύθηκαν λοιπόν όλοι με ούζο (εγώ με πρόφαση τις φωτογραφίες παρακολουθούσα) και άρχισαν να δολώνουν προσεκτικά την σαρδέλα έτσι ώστε να κρατιέται γερά στο αγκίστρι για να μην φύγει με το καλάρισμα και ο οδηγός του αγκιστριού να είναι έτοιμος να αγκιστρώσει τα τσιμπήματα των ψαριών.
Σε λιγότερο από 40 λεπτά τα παραγάδια μας ήταν δολωμένα και έτοιμα για να χρήση. Φορτώσαμε λοιπόν τα παραγάδια στο αμάξι και αφού ήπιαμε και κανένα ποτηράκι έτσι για δροσιά δώσαμε ραντεβού σε 4 ώρες (δύο το πρωί) όπου θα πηγαίναμε με την βάρκα του Γιάννου για να το καλάρουμε.
Το καλάρισμα του Παραγαδιού. 
Συναντηθήκαμε λοιπόν στις δύο ή ώρα το πρωί και αφού επιβιβαστήκαμε στο σκάφος ξεκινήσαμε για τα σημάδια του Γιάννου. Ο τόπος εκεί όπως μας εξήγησε ήταν πετρότοπος με άμμο σε βάθος 50 οργιών (50χ1,82=91 μέτρα) και συχνά έπιανε εκεί μεγάλα φαγκριά και συναγρίδες. Με το που ξεκινήσαμε με πορεία τα σημάδια αντιλήφθηκα ότι είχα ξεχάσει το σακάκι μου στο αμάξι. Βλέπετε αν και τέλη Αυγούστου η βαρκάδα το βράδυ και πιθανός ψεκασμός απο το νερό είναι αρκετά για να σε στείλουν στο κρεβάτι με καλοκαιρινό κρυολόγημα.
Ευτυχώς η θάλασσα ήταν σχετικά ήρεμη και ο καιρός καλοσυνάτος. Φτάνοντας στα σημάδια του Γιάννου ανάψαμε τον προβολέα και φωτίσαμε το σημείο όπου θα δουλεύαμε για το καλάρισμα του παραγαδιού. Στην κούπα του παραγαδιού τοποθετήσαμε μικρά χαλίκια για να βοηθούν την μισίνα να μην μπερδεύετε.
Ο Τάσος έπιασε την κούπα μπροστά του. Πέταξε στο νερό την καλούμα (σημαδούρα) αφού πρώτα υπολόγισε το σχοινί της να είναι μεγαλύτερο του βάθους για να μην βυθιστεί και ακολούθως αφού ένωσε το σχοινί της καλούμας και του βάρους με το παραγάδι άφησε το βάρος στο νερό. Ο Γιάννος στο τιμόνι χάρασσε την πορεία όπου θα ακολουθούσε το παραγάδι και ο Τάσος με τον Μάμα επέβλεπαν το παραγάδι να ξετυλίγεται σωστά και να απλώνεται στον βυθό. Το έμπειρο μάτι του Γιάννου παρακολουθούσε πότε το βυθόμετρο και πότε το παραγάδι και μόλις έβλεπε αγκίστρια μπερδεμένα ή χωρίς δόλωμα αστραπιαία σταματούσε το σκάφος και προειδοποιούσε τους άλλους δύο. Βλέπετε έχει πικρά πείρα από αγκιστρώματα στα χέρια από παραγάδια και είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στο καλάρισμα.
Μέσα σε μισή ώρα και τα δύο παραγάδια είχαν απλωθεί στην θάλασσα. Ο Γιάννος στιγμάτισε στο βυθόμετρο τα σημεία όπου είχαμε αφήσει τις σημαδούρες και μετακινηθήκαμε πιο ρηχά όπου τα νερά ήταν πιο ήσυχα για να περιμένουμε μέχρι την στιγμή όπου θα μαζεύαμε τα παραγάδια μας.
Το μάζεμα των παραγαδιών.
Με ένα έτοιμο καφέ στο χέρι ψιλοκουβεντιάζαμε ενώ δεν σας κρύβω ότι δεν έβλεπα την ώρα και την στιγμή να δούμε τι πιάσαμε. Τα παραγάδια έπρεπε να μαζευτούν με το χάραμα του ήλιου όχι πιο γρήγορα ούτε πιο αργά. Αν βιαζόμασταν και τα μαζεύαμε δεν θα δίναμε αρκετό χρόνο στα παραγάδια για να ψαρέψουν, ενώ αν αργούσαμε τα παράσιτα και τα μικρόψαρα θα καταστρέφανε τα πιασμένα ψάρια.
Πέντε και τριάντα η ώρα και το πρώτο φως της ημέρας άρχισε να βγαίνει ενώ η αγωνία για το αποτέλεσμα της ψαριάς είχε κορυφωθεί.
Εντοπίσαμε γρήγορα την πρώτη σημαδούρα και αφού τραβήξαμε την σημαδούρα και το βάρος ξεκινήσαμε το μάζεμα του παραγαδιού. Ο Γιάννος στο τιμόνι, ο Τάσος στο μάζεμα, ο Μάμας στο ξεψάρισμα και εγώ στην φωτογραφία ήμασταν πανέτοιμοι για τα ψάρια. Ο Γιάννος προσπαθούσε να ευκολύνει το έργο του Τάσου στο μάζεμα με το να περνά το σκάφος παράλληλα και δίπλα από το παραγάδι με την κατάλληλη ταχύτητα πηγαίνοντας κόντρα του ρεύματος έτσι ώστε το παραγάδι να μην κοντράρει και να δυσκολεύει τον Τάσο. Ο Μάμας ξεψάριζε τα παράμαλλα από ψάρια και δολώματα με ένα απαγκιστρωτί και τοποθετούσε τα παράμαλλα στην κούπα και εγώ περίμενα να αποθανατίσω τυχών συγκινήσεις. Η ομάδα δούλευε συντονισμένα και τα πρώτα 30 αγκίστρια είχαν είδη μπει στην κούπα με ένα -δύο μεγάλους χάνους να είναι το μόνο αξιόλογο αλίευμα. Ξαφνικά τα μάτια του Τάσου έλαμψαν και με ένα βλέμμα μου γνέφει να προετοιμαστώ. Μέσα στο βαθύ μπλε ένα ασπροκόκκινο ψάρι ήταν πιασμένο και παραδομένο από την μάχη με το παράμαλλο και ακολουθούσε τον δρόμο προς το σκάφος. Φαγκρί! Το βασιλικό κόκκινο που σκορπά χαρά σε κάθε ψαρά. Η αλιεία αυτού του ψαριού μας γέμιζε ελπίδες ότι θα ακολουθούσαν και άλλα. Δεν πέσαμε έξω κάθε 15-20 αγκίστρια ερχόταν και ένα καλού μεγέθους φαγκρί. Το πρώτο παραγάδι είχε τελειώσει και ο απολογισμός ήταν 6 φαγκριά πάνω από 300 γραμμάρια 3 λυθρίνια 5-6 μεγάλοι χάνοι και ένα χέλι. Τακτοποιήσαμε γρήγορα τα σύνεργα από το πρώτο παραγάδι και κατευθυνθήκαμε στο δεύτερο.
Είχαμε εντοπίσει και μαζέψει την πρώτη σημαδούρα και ενώ ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε το μάζεμα του παραγαδιού, είδα ένα νεκρό ψάρι στην επιφάνεια να επιπλέει. Δείχνοντας το στο Γιάννο μου λέει ότι κάποιο ψάρι του παραγαδιού θα έσκασε και θα βγήκε επάνω. Και ενώ ξεκινήσαμε να μαζεύουμε το δεύτερο παραγάδι τα αποτελέσματα ήσαν πιο εντυπωσιακά από το πρώτο. Δεν είχαμε προλάβει να βγάλουμε 30 αγκίστρια και ήδη είχαμε βγάλει 3 ωραία και μεγάλα φαγκριά. Τραβώντας το παραγάδι φτάσαμε και στο ψάρι που επέπλεε στην επιφάνεια και διαπιστώσαμε ότι το παραγάδι είχε μπλεχθεί. Τελικά το μπλέξιμο ωφειλόταν πιθανό σε ένα μεγάλο ψάρι γιατί πιο κάτω δύο από τα παράμαλλα ήταν κομμένα.
Τελικά ανεβάσαμε και το δεύτερο παραγάδι πάνω με τα περισσότερα παράμαλλα μπλεγμένα ενώ τα μόνα ψάρια που καταφέραμε να βγάλουμε ήταν τα πρώτα 4 φαγκριά.
Το ψάρεμα είχε τελειώσει και ο δρόμος για την επιστροφή μας βρήκε αρκετά ικανοποιημένους παρά το μπέρδεμα του δεύτερου παραγαδιού. Φυσικά τον Γιάννο τον περίμενε και το ξεμπέρδεμα τον παραγαδιών στο σπίτι αλλά μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια.
Το μέζον μας πρόσφερε ένα ποιοτικό και εκλεκτό μεζέ σκορπώντας την ικανοποίηση στα πρόσωπα όλων μας και εφοδιάζοντας μας με επιθυμία για την επόμενη εξόρμηση για να γευτούμε ακόμη μια φορά την μαγεία των παραγαδιών. Αλλά εκείνο που με εντυπωσιάζει με το παραγάδι είναι ότι η χαρά του ψαρέματος δεν ξεκινάει όταν το ψάρι μπει στην βάρκα αλλά από την στιγμή που θα μας μπει στο μυαλό η ιδέα του ψαρέματος με παραγάδι.
