Του Παντελή Μωυσέως
Βυθισμένος στο προσωπικό φωτογραφικό μου αρχείο εδώ και αρκετή ώρα, προσπαθώ να ξαναβιώσω έστω και κάποια από τα αυθεντικά συναισθήματα της πρώιμης ψαροντουφεκάδικης μου πορείας.
Ρε σεις, πως καταντήσαμε έτσι ? Προσπαθώ να θυμηθώ αν τότε που ξεκινούσαμε το ψαροτούφεκο είχαμε βάλει στόχους, προσωπικά όρια. Εάν αντί για την ξεγνοιασιά που σου προσφέρει μια βουτιά με ψαροντούφεκο, θα καταλήγαμε να μας απασχολούν τα μέτρα, τα δευτερόλεπτα, οι διαφραγματικοί και οι «βραζιλιάνες». Αν όλα κάνουν τον κύκλο τους, τότε εμείς που βαδίζουμε?
Δια μέσου αυτοκριτικής και διαφόρων άλλων υπαρξιακών προβληματισμών νομίζω πως την απάντηση την έχω μπροστά μου. Οι φωτογραφίες αδιάψευστος μάρτυρας.
Σορκός ! Ο πρόδρομος των θυραμάτων. Το ψάρι που πρώτο κατάκτησε την καρδιά των απανταχού αρχάριων ψαροτουφεκάδων. Η συνεχής τριβή μαζί του όντας ψάρι των ρηχών νερών, θα οδηγήσει σταδιακά στην πρόοδο και στην αναβάθμιση της τεχνικής μας. Η αναζήτηση του στην τρύπα θα φέρει τον πρωτάρη μούρη με μούρη και με άλλα εντυπωσιακά θηράματα όπως ορφούς, πίγκες, στήρες.
Το γεγονός ότι οι σορκοί κοσμούσαν ως επί το πλείστον τις φωτογραφίες της προηγούμενης δεκαετίας και τώρα εκλείπουν σχεδόν παντελώς από το άλμπουμ μου (και κατ'επέκταση από την ψαροβελόνα μου), δεν σημαίνει ότι αυτοί χάθηκαν, ή ότι είναι είδος προς εξαφάνιση. Ούτε σημαίνει ότι εγώ δεν μπορώ να τους πιάσω. Απλά τους έχω βάλει στο περιθώριο για άλλα πιο εντυπωσιακά θηράματα, αυτά που ανταποκρίνονται στις υψηλές ατμόσφαιρες και στα πανάκριβα καρμπονικά προϊόντα μου. Αλοίμονο! Ποιος είναι αυτός ο grand ψαροτουφεκάς που θα προσπερνούσε το παστωμένο θαλάμι με τις ασημένιες «πιατέλες» για να ψάξει δήθεν στον περίγυρο για το μαυρόψαρο? Εντοπισμός του προβλήματος. Τα ψάρια αυτά απλά δεν είναι στον δρόμο μου.
Η απόφαση πάρθηκε. Επιστροφή στα παλιά και το Σαββατοκύριακο θα πάμε για σορκούς. Αφού συμφωνεί και ο κολλητός, πιστός σύντροφος τα τελευταία χρόνια στο ψάρεμα, στήνεται η όλη επιχείρηση με μονόδρομο πλέον την επιτυχία. Αυτοσκοπός μας δεν είναι η ποσότητα αλλά η ποιότητα των ψαριών και η καλή παρέα, όπως τότε.
Το ψάρεμα μας θα διεξαχθεί ρηχά, σε βάθος που θα κυμανθεί από μόλις μερικά εκατοστά εκεί που σκάει το κύμα, μέχρι και τα 12 μέτρα. Θα τους αναζητήσουμε σε ρηχά κατρακύλια και σπασμένες διάσπαρτες χαμηλοτάβανες πλάκες που συνορεύουν με άμμο και φύκια, ιδανικά καταφύγια γι'αυτό το είδος των ψαριών. Οι μπουνάτσες των τελευταίων ημερών που έχουν κάνει οικολόγους και αστρολόγους να προμηνύουν χείμερες και συντέλειες, είναι ιδανικές συνθήκες για μαζώξεις του είδους σε περιορισμένης χωρητικότητας θαλάμια στα ρηχά.
Τα μεγάλα όπλα δεν έχουν θέση στο σάκο μας και αφήνουμε μόνο αυτά με μήκος 55-75-90 εκ. Προτιμούμε βέργα 6.χιλ. και λάστιχα διαμέτρου 16χιλ. για το 55άρι και βέργες 6.25χιλ. με λάστιχα 18χιλ. αντίστοιχα για το 75άρι και το 90άρι. Οι βολές μας πρέπει να είναι σπιρτόζικες και καλοζυγισμένες.
Η στολή μας είναι 6mm, φόδρα εξωτερικά για άφοβη επαφή με τα βράχια και λεία εσωτερικά για θωράκιση μας από το τσουχτερό κρύο λόγω εποχής (βλέπε χειμώνας).Οι σούπερ ελαστικές μικρής φυσαλίδας πλεονεκτούν από κάθε άποψη αφού και πιο άνετες είναι και λιγότερα βάρη απαιτούν στη μέση, που σε αυτό το είδος του ψαρέματος δεν τα αποφεύγουμε με τίποτα.
Τα hi-tech πέδιλα δεν είναι και τόσο χρήσιμα σε αυτό το είδος του ψαρέματος. Διαλέχτε πλαστικά και κοπανίστε τα στα βράχια χωρίς άγχος.
Η τεχνική μας θα είναι μικτή. Ξεκινάμε με ρηχά καρτεράκια για να εντοπίσουμε τα ψάρια της περιοχής και αφού εντοπίσουμε τις κρυψώνες τους, συνεχίζουμε με το παλιό καλό ψαχτήρι που τείνει κι'αυτό πλέον να μπει στο περιθώριο, στο βωμό αυτού που ονομάζουμε σήμερα μοντέρνο ψαροντούφεκο.
Φιλτράρουμε όλα τα δεδομένα, καιρούς, φεγγάρια, ανέμους και πάνω απ΄'ολα διάθεση και θέτουμε προορισμό.
Δικός μας έμελλε να είναι η πόλη του Κυνήρα, η πανέμορφη Πάφος.
Η ΕΞΟΡΜΗΣΗ:
7:30 και το σκάφος μας γλιστρά απαλά στην ακύμαντη θάλασσα, 7:45 ρίχνουμε άγκυρα περίπου 50 μέτρα μακριά από το καλό κομμάτι. Σκοπός μας να κολυμπήσουμε μέχρι εκεί για να μην τρομάξουμε τα ψάρια της περιοχής με το θόρυβο της εξωλέμβιας.
Αθόρυβη προσέγγιση και το πρώτο καρτέρι με φέρνει αντιμέτωπο με ένα κοπάδι σορκούς στα όρια της ορατότητας, γνώριμους από παλιές επισκέψεις. Αν και «καθηγητές» στις συναντήσεις με ανθρώπους, φαίνεται ότι η μεγάλη αποχή μου από το συγκεκριμένο κομμάτι έχει κάμψει την καχυποψία τους και πλησιάζουν αρκετά, τόσο ώστε να κάνω σουβλάκι τον πρώτο 700άρη της μέρας. Τα ψάρια σπεύδουν να κρυφτούν πρόχειρα σε κάποιες κοιλότητες των σπασμένων βράχων και την επόμενη βουτιά την έχει ο Αλέξης που κεραυνοβολεί κι'αυτός έναν μεγάλο.
Είμαι χαρούμενος για την έκβαση της βουτιάς, αλλά το γεγονός ότι τα ψάρια έχουν τρυπώσει παντού με ευχαριστεί ιδιαίτερα. Το παιχνίδι φαίνεται ότι θα συνεχίσει στην τρύπα. Όσο πιο δύσκολα τόσο το καλύτερο !
-Αλέξη, τα ψάρκα ετρυπώσαν παντού. Φέρ'τον δικαστή (βλέπε 55άρι).
-Έγινε.
Ακολουθεί κι άλλη βουτιά και άλλο ένα ψάρι κεραυνοβολείται από την σπιρτόζικη 6άρα . Τα ψάρια μετά τις πρώτες βολές έχουν κρυφτεί στα πιο απρόσιτα σημεία των βράχων. Με εναλλάξ βουτιές και προσεκτικό ψάξιμο προσπαθούμε να εντοπίσουμε άλλα παραθυράκια στον βράχο εκεί που νομίζουμε ότι έχουν λουφάξει τα ψάρια.
Μετά από πλάνα, στρατηγικές και βολές, πολλές βολές, εύστοχες και άστοχες και αφού έχουμε καταφέρει να συλλάβουμε κάποια ωραία ψάρια, αποφασίζουμε πλέον γεμάτοι συναισθήματα την επιστροφή μας. Είναι 14:00 και ο 4άρης βορειοδυτικός άνεμος έχει βάλει και αυτός το χεράκι του σ΄αυτήν μας την απόφαση. Ανεβαίνουμε στο φουσκωτό και η ανυπομονησία του βαρκάρη μου(ένεκα του νεαρού της ηλικίας του) για γρήγορη επιστροφή στο λιμανάκι με βρίσκει αντίθετο.
-Χαλαρά Αργύρη, η εξόρμηση δεν έχει τελειώσει ακόμα. Στο ψάρεμα πρέπει να είσαι χαλαρός και μέσα και έξω από το νερό. Η διαδικασία μετρά και η παρέα. Ζήσε τη στιγμή. Θα καταλάβεις σε καμιά 10αριά χρόνια που θα βλέπεις τις φωτογραφίες....
Ο νεαρός της παρέας που διανύει τα πρώτα του βήματα στο ψαροτούφεκο, τραβάει πίσω τη μανέτα και η μηχανή κόβει. Το απορημένο του βλέμμα πιστοποιεί ότι δεν πολυκαταλαβαίνει τι εννοώ αλλά θα έρθει κι'αυτουνού η ώρα, είμαι σίγουρος.
Τα ψάρια ομορφαίνουν με το ασήμι τους το πάτωμα του φουσκωτού. Ο κάθε σορκός είναι και μία ιστορία. Πού τρύπωσε, πως παίχτηκε, γιατί έτσι και όχι αλλιώς. Εφτά όμορφες ιστορίες και ως επί το πλείστον μεγάλες. Μέσω ιστοριών, πειραγμάτων και άφθονου γέλιου ταξιδεύουμε για έξω.
Περνώντας πάνω από διάφορα άλλα ρηχά κομμάτια τα οποία μας έχουν δώσει πολλά ψάρια κατά καιρούς, συζητάμε εάν η έκβαση της μέρας θα ήταν διαφορετική εάν και η επιλογή μας ήταν διαφορετική. Εγώ λέω ίσως ναι, ίσως και όχι. Το σίγουρο φίλοι μου είναι: ψάξτε ρηχά και με προσοχή. Σε κάθε σας βουτιά να είστε σε εγρήγορση λες και το ψάρι που δεν είδατε, είναι εκεί κάθε φορά. Καταδυθείτε αθόρυβα, προτάξτε μπροστά όπλο, πλησιάστε πλάγια και σε ευθεία με την τρύπα ,προβάλετε αργά το κορμί σας και στην υποψία θηράματος μην βιαστείτε. Πάρτε το ένα δέκατο του δευτερολέπτου που δικαιούστε, ζυγίστε και τραβήξτε τη σκανδάλη. Το ψάρι θα είναι δικό σας εκτός ιδιάζουσων περιπτώσεων.
Και μην ξεχνάτε, βρίσκει μόνο αυτός που ψάχνει. Αυτός που απλά κολυμπά στην επιφάνεια, στην καλύτερη περίπτωση να βελτιώσει μόνο το « φυσίκ » του.
Η δική μας εξόρμηση κλείνει με τις απαραίτητες φωτογραφίες (το θέμα ήταν καθαρά ψυχολογικό) και η απόφαση ότι την επόμενη φορά το ψάρεμα θα γίνει κολυμπητά, όπως παλιά, τότε που δεν είχαμε και το πλύσιμο της βάρκας να μας περιμένει κατά την επιστροφή μας στη Λευκωσία, μας βρίσκει όλους σύμφωνους.....!
