ΣΦΥΡΙΔΑ
Η αλήθεια είναι ότι απ'όλους τους επινέφελους που έχω κυνηγήσει μέχρι σήμερα, η σφυρίδα κατέχει τη μικρότερη συχνότητα σύλληψης απ'όλους τους υπόλοιπους. Αυτό θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ίσως μου στερεί το δικαίωμα να εκφέρω τεκμηριωμένη άποψη γύρω απ'αυτό το κατά τ'άλλα σπάνιο θήραμα. Αρκεί να σας εξομολογηθώ ότι πέραν από κάποιες τυχαίες συλλήψεις του παρελθόντος, μόλις τα τελευταία τρία χρόνια έχω ανεβάσει τον πήχη της σφυριδοσύλληψης σε αποδεκτά όρια. Τί να έγινε άραγε? Μήπως οι ριγάτες γκόμενες αυξήθηκαν τόσο που να δικαιολογούν συχνότερες συναντήσεις με τους θηρευτές τους? Μήπως οι θηρευτές τους αυξήθηκαν τόσο που να δικαιολογούν συχνότερες συναντήσεις με το θήραμα? 
Αν προσπαθήσουμε να αποδώσουμε την επιτυχή έκβαση του κυνηγιού μόνο σε τυχαία γεγονότα, τότε δεν θα έπρεπε να ονομαζόμαστε κυνηγοί, αλλά τυχοδιώκτες. Γιατί το κυνήγι θέλει συνειδητοποιημένες διαδικασίες για τον εντοπισμό και τελικά τη σύλληψη του πολυπόθητου θηράματος. Το κυνήγι θέλει φιλοσοφία. Η φιλοσοφία θα μετουσιωθεί σε πράξη. Η πράξη θα φέρει τη γνώση. Η γνώση την εμπειρία και η εμπειρία το αποτέλεσμα.
Για μένα η φιλοσόφηση του κυνηγίου της σφυρίδας προέκυψε από το γεγονός ότι αφενός εγώ δεν έπιανα σφυρίδες, αφετέρου κάποιοι άλλοι έπιαναν και μάλιστα πολλές. Αδιάψευστος μάρτυρας οι πρασινομάτες βασίλισσες πιασμένες στα παραγάδια τους.
Μετά τη συλλογή των απαραίτητων πληροφοριών είχα στα χέρια μου πλέον τα απαραίτητα εφόδια για να ξεκινήσω. Η παρατήρηση και τελικά η γνώση του τόπου διαβίωσης του είδους με έριξε σε «σκάρτα» κομμάτια πέρα από την αποχή που ψάρευα μέχρι πρότεινος. 
Δύσκολα προσαρμόζεται το πνεύμα σε κοπιαστικές βουτιές στην απόλυτη ανυπαρξία. Επίπεδοι αμμώδεις βυθοί, πλαναρίσματα, απανωτές αποτυχίες. Μετά από πολλές εξορμήσεις και «κτίζοντας» σιγά σιγά το πάζλ της γνώσης, την είδα να αιωρείται λίγο ψηλότερα απ'τον βυθό και να με παρατηρεί σαν άυλη παρουσία, σαν φάντασμα..
Όσο την πλησίαζα μπορούσα να διακρίνω καλύτερα. Σταχτί χρώμα με λευκές ραβδώσεις στο σώμα και στα μάγουλα, λευκή κοιλιά και στρογγυλεμένη ουρά. Μια πρασινομάτα βασίλισσα με κοιτούσε. Κατακόρυφη καταμέτωπο βουτιά, αθόρυβη προσέγγιση και λίγο πριν τραβήξω τη σκανδάλη........νταγκ αυτή πετάγεται σαν παλαβή και μανουβράρει με αψυχολόγητη μανία πέρα δώθε. Κοντοστάθηκε λιγάκι και νταγκ.......πάλι τα ίδια. Τέτοια συμπεριφορά ομολογώ ήταν κάπως πρωτόγνωρη για μένα και με προβλημάτισε. Μετά από αρκετά ντερτίπια η κυρία αποφάσισε να τρυπώσει στο μονόπετρο το οποίο βρισκόταν 21 μέτρα πιο κάτω. Μια πετρούλα 2 επί 2. Το μάτι μου γυαλίζει μέσα από τα κρύσταλλα ενώ την φανταζομαι ήδη να ξαπλώνει στην ζέστη (βλέπε κάρβουνο) και να πασαλίβεται λαδολέμονα....! Αμ δε !
Η κυρία στα επόμενα 2 μισάωρα με έχει μετατρέψει σε ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνει 7 ορόφους κάθε φορά. Το άμοιρο μελλοντικό μου θύμα ξέρει καλά το παραμύθι. Κάθε φορά που πλησιάζω την τρύπα της, αυτή κουνάει επιδέξια τον ποπό της και ένα σύννεφο σκόνης κατακλύζει τη γιάφκα της, ίσα ίσα για να κρατάει την κορμάρα της μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Για χάρη της ιστορίας σας λέω ότι εκείνο το Σαββατο, τρία χρόνια πριν, μπορεί να μην έφαγα σφυρίδα, αλλά η αρχή είχε γίνει. Με την πάροδο του χρόνου απέκτησα γνώση του τόπου αλλά και της εσωτερικής διακόσμισης του θαλαμιού και μέχρι σήμερα έχω πάρει απ'αυτό το σημείο 6-7 ψαράκια ωραία. Αυτό χαρακτηρίζει και το είδος το οποίο δείχνει συνέπεια και σταθερότητα στα θαλάμια του. Πέτρα από την οποία έχετε «σηκώσει» σφυρίδα στο παρελθόν, μην την ξεχάσετε ποτέ. Πάντοτε θα σας δίνει ψάρια. Το σημαντικότερο απ'όλα στη γνώση των σφυριδότοπων και των θαλαμιών, είναι ο τρόπος διαχείρισης τους. Προσωπικά προσπαθώ να ψαρεύω κυκλικά τα κομμάτια μου, αφήνωντας τα να ανακάμπτουν πληθυσμιακά. Με τον τρόπο αυτό έχω πάντοτε ένα ψάρι καβάτζα για τις δύσκολες ώρες.
Τη σφυρίδα όπως και όλους τους υπόλοιπους επινέφελους τη συναντάμε ολόχρονα, με κάποιες όμως πληθυσμιακές εξάρσεις κατά κάποιες συγκεκριμμένες περιόδους. Φέτος μου έχει συμβεί κάτι το οποίο δεν νομίζω να ξαναδώ ποτέ τουλάχιστον στις Κυπριακές θάλασσες. Περί τα μέσα του καλοκαιριού και μετά από κάποιες σποραδικές πληροφορίες για αυξημένη παρουσία σφυρίδων σε γνωστά μου κομμάτια, αποφασίστηκε ένα μακρινό ολοήμερο ψάρεμα με τις ριγάτες στο στόχαστρο. Οι τόποι λίγο πολύ γνωστοί. Το σκηνικό μονότονο. Άμμος, λάσπη και ατέλειωτες εκτάσεις ποσειδωνίας που για τους αμύητους μόνο χασμουρητό μέσα στην μάσκα θα μπορούσαν να φέρουν. Κάποια πονηρά ξεκόμματα φαινομενικά άδεια από ζωή είναι το bonus για τους γνώστες. Μερικά καρτεροπλαναρίσματα φτάνουν για να «αναστηθεί» ο τόπος και να έρθει τούμπα το σκηνικό. Οι προβλέψεις μας επιβραβεύτηκαν με το παραπάνω. Δεν χρειάστηκε καν να τις εντοπίσουμε. Τα ψάρια ήταν εκεί κατά δεκάδες. Όπου και αν έπεφτες έβλεπες σφυρίδες. Ψάρια όλων των μεγεθών είχαν κατακλύσει την αποχή παρευρισκόμενα σε μια δική τους περίεργη μάζωξη που μόνο δέος θα μπορούσε να προκαλέσει στον θεατή. Άναψαν τα τουφέκια. Τελικά πιάσαμε τρείς, χάσαμε άλλες τόσες, πήρε η παρέα από μία και όλα καλά. 
Το απογευματάκι μας βρήκε στη γλύστρα γεμάτους συναισθήματα χαράς αλλά και πληρότητας για τα όσα είχαν προηγηθεί λίγες ώρες πριν. Η κούραση δεν μπορούσε παρά μόνο να ήταν γλυκιά και ούτε καν φάνηκε τις φωτογραφίες. Συζητώντας λίγο με τα παιδιά στο αυτοκίνητο για την εξόρμηση, συμφωνήσαμε με αυτό που είχε γράψει κάποτε ο Έλληνας ψαροκυνηγός Νίκος Καμπάνης. «Τη σφυρίδα είτε την πέρνεις με τη μία, είτε με τις χίλιες μία» καταλήγωντας ότι τη σφυρίδα είτε θα την πάρεις με την πρώτη βουτιά ή δεν θα την πάρεις καθόλου. Respect!
