ΕΑΡΙΝΗ ΓΚΡΙΝΙΑ-ΘΕΡΙΝΟΣ ΟΡΦΟΣ

Πόσο μακρύς μου φάνηκε φέτος ο Μάιος. Ο κατα τ'άλλα πολυαγαπημένος μήνας των ψαροτουφεκάδων , ο μήνας της αναγέννησης, της δημιουργίας και της διαιόνησης, φαίνεται ότι τουλάχιστον ψαρευτικά ανήκει στη σφαίρα του παρελθόντος.

  Ανήκει στο παρελθόν και νομικά αλλά και πρακτικά. Και λέω πρακτικά γιατί πολλοί είναι αυτοί που προσπάθησαν φέτος να παρανομήσουν επικαλούμενοι ίσως την ελαστικότητα των υπευθύνων του νόμου σαν πρωτοεμφανισθέν μέτρο, αλλά έπεσαν έξω και ο πέλεκης έπεσε βαρύς. Σε κάποιες περιπτώσεις η δύναμη του έφτασε τις 600 Κυπρολί-π-ρες.

  Ακολουθώντας τυφλά τη ροή των ευρωπαικών και όχι μόνο δρώμενων που θέλουν τα ψάρια να αυξάνονται και να πληθήνονται μόνο κατ'αυτό το μήνα, έκαναν και το δικό μας νομοθέτη να πάρει τη μεγάλη απόφαση: ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΨΑΡΟΤΟΥΦΕΚΟ ΤΟ ΜΑΗ.

 Η δική μας αντίδραση στην κατα τ'άλλα άδικη κρίση του νομοθέτη η οποία έχει επιλεκτικά αγνοήσει δίχτυα, παραγάδια, συρτές, ζόκες και δεν ξέρω και γω τί άλλο, ήταν να μας πεισμώσει ακόμη περισσότερο. Μας κακοφάνηκε! Μας έκατσε στο στομάχι! Η αρρώστια μας μεγάλωσε και η πόρωση μας έκανε να παραμιλάμε!

 Και αφού δεν είχαμε τι άλλο να κάνουμε προετοιμαστήκαμε γι'αυτά που θα έπονταν.

  Φτιάξαμε καρτερικά τα όπλα μας, ακονίσαμε ξανά και ξανά τις βέργες μας, είδαμε όλα τα dvd's του χώρου παλαιά και μη. Οι πολύ πιο άρρωστοι (βλέπε υποφαινόμενος) ριχτήκαμε στη θάλασσα κάνοντας αναγνωρίσεις χωρίς όπλα, πέσαμε με λύσσα στην πισίνα κάνοντας προπόνηση, παρακολουθήσαμε σχολεία ελεύθερης κατάδυσης(το συστήνω ανεπιφύλακτα), παρακολουθήσαμε σεμινάρια, διοργανώσαμε πάρτυ ψαροφαγίας με τους κολλητούς και τα κορίτσια και τελικά πέρασε.

 Μπήκαμε αισίως στον Ιούνη και η καθαρότητα των νερών μας προδιαθέτει για το παιχνίδι που θα στηθεί στις βαθύτερες αποχές. Κυνηγός και κυνηγημένος, άνθρωπος και ψάρι σε μια αρχέγονη διαδικασία διαβίωσης και επιβίωσης. Και πιστέψτε με. Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι η αναμέτρηση του ανθρώπου με το ψάρι, αλλά του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό. Εκεί που καλείται να ξεπεράσει τη φύση του, τα ατομικά του όρια, προσπαθώντας να επιβληθεί σε όντα μιας άλλης διάστασης. Και όλα πρέπει να γίνουν με μιαν ανάσα. Η σωματική προετοιμασία, η πνευματική εγρύγορση και οι ατελείωτες ώρες βυθού τα κύρια συστατικά της επιτυχίας για τη σύλληψη του ψαριού.

Ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει ακόμη πιο ψηλά όταν καλούμαστε να αντιπαραβάλουμε όλα τα πιο πάνω με την γνώση και την πονηριά του βασιλιά της υποβρύχιας πανίδας, του Ορφού!

  Το κυνήγι του ορφού και ειδικότερα η διαδικασία από τον εντοπισμό του μέχρι να καταλήξει στην παγωνιέρα μας, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Κι'αυτό γιατί πρόκειται για ένα ψάρι πανέξυπνο και παντοδύναμο, που ακόμα και όταν κτυπηθεί, τίποτα δεν προδικάζει την άνοδο του στην επιφάνεια. Απλά σας αναφέρω ότι τα περισσότερα περιστατικά υποξίας προέρχονται από ξεβραχώματα του άρχοντα των βράχων. Οπότε ΠΡΟΣΟΧΗ. Αποφύγεται τα κτυπήματα σε ψάρια που προδικάζουν αποτυχημένες εκβάσεις και προς Θεού, πάντοτε με ζευγάρι. Τις στιγμές που γράφονται αυτές οι αράδες,  άλλος ένας φίλος έχει φύγει για πάντα.

 Ο ορφός λόγω του σωματότυπου αλλά και της δύναμης που τον διακρίνει έχει ελάχιστους φυσικούς εχθρούς. Οριοθετεί την περιοχή του, διεκδικεί και υπερασπίζεται επάξια σαν όλα τα δυνατά όντα τον κυριαρχικό του χώρο. Στο χώρο αυτό κινείται καρτερεύοντας την τροφή του και εκμεταλλεύεται αθέατους διαδρόμους ανάμεσα στα βράχια για να διαφεύγει από τους ελάχιστους εχθρούς του. Ο κυριαρχικός του χαρακτήρας εμπνέει εμπιστοσύνη σε μικρότερα είδη ψαριών τα οποία σπεύδουν να συγκατοικήσουν ή να γειτνιάσουν μαζί του. Σορκοί, σηκιοί, στήρες, πίγκες, σφυρίδες, είναι μερικά από τα είδη των ψαριών που θα λουφάξουν στα ίδια θαλάμια με το ροφό νιώθωντας την ασφάλεια που αποπνέει ο όγκος του. Ο γνώστης ψαροτουφεκάς θα εκμεταλλευτεί αυτή την αδυναμία του κατώτερου είδους και θα κληθεί να αποκωδικοποιήσει κινήσεις και συμπεριφορές που θα τον φέρουν φάτσα κάρτα με το πολυπόθητο θήραμα.

  Οι σορκοί που κινούνται γύρω από το μονόπετρο μπαινοβγαίνοντας σ'αυτό με αδικαιολόγητη αμηχανία, τα συσσωρευμένα μικρόψαρα πάνω από κάποιο σημείο του βυθού, η είσοδος και η ξαφνική εκτίναξη της μελάνας έξω από τη σχισμή του βράχου, η ανεπαίσθηντη θολουρίτσα από την τρύπα στο τέρμα της αποχής είναι μερικά από τα σημάδια που πρέπει να προσέξουμε στην ιχνηλασία για την εύρεση του ορφού.

  Στην Κύπρο μπορούμε να έχουμε συναντήσεις με ορφούς σε όλες σχεδόν τις περιοχές της ακτογραμμής. Εντονότερη είναι η παρουσία του σε περιοχές με πετρώδεις εξάρσεις όπου μπορεί να κινείται αθέατος σε κρυφούς διαδρόμους κάτω από τους βράχους. Από τα 4-5 μέτρα μέχρι και τις βαθύτατες αποχές, ο ορφός δεσπόζει στην πανίδα του υποβρύχιου τοπίου. Εντονότερη είναι η παρουσία του κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και συγκεκριμμένα από τέλη Μαίου-αρχές Ιουνίου όπου ξεκινούν να συναθροίζονται σε μεγάλα κοπάδια για σκοπούς αναπαραγωγής. Η υπεραλίευση στις μέρες μας έχει συμβάλει ώστε τα ψάρια να εγκαταλείπουν σιγά-σιγά την αποχή των 15 μέτρων όπου τα παλαιότερα χρόνια τα συναντούσαμε συχνότερα, ενώ στις μέρες μας φαίνεται να προτιμούν τα βαθύτερα σημεία του βυθού μέχρι και τα 25 μέτρα. Στα βάθη αυτά θα παραμείνουν μέχρι και το τέλος του Φθινοπώρου αφού το επιτρέπουν οι κλιματολογικές συνθήκες και στη συνέχεια θα αποσυρθούν στα βαθιά για να περάσουν το χειμώνα αφού πλέον το ζητούμενο είναι τα σταθερά καιρικά φαινόμενα.

Το ωραίο με το κυνήγι του συγκεκριμένου ψαριού, είναι ότι δεν περιορίζεται σε στερεότυπες τεχνικές. Σου δίνει κάθε φορά την ευκαιρία να αναζητήσεις τον τρόπο σύλληψης μέσα από την προσέγγιση. Άλλοτε θα τον κυνηγήσεις στην τρύπα, άλλοτε θα τον πλανάρεις με ήρεμες κινήσεις έξω απ'αυτήν, θα εμφανιστεί φάντης μπαστούνι στο καρτέρι εκεί που δεν τον περιμένεις, θα σε σκάσει όταν στο τελείωμα της βουτιάς και κατά την ανάδυση αυτός πετάγεται έξω από την τρύπα κουνώντας τις βεντάλιες του. Και συ να θέλεις Λεξοτανίλ για να ηρεμήσεις!

  Η δική μου αγαπημένη τεχνική είναι το βαθύ πλανάρισμα. Προσεγγίζοντας το κομμάτι που μου έχει εξάψει το κυνηγετικό ένστικτο, επιχειρώ κάποιες αιωρήσεις στον βυθό. Με τον τρόπο αυτό προσπαθώ να κινήσω την περιέργεια των ψαριών, τα οποία και αποκαλύπτουν τη θέση τους στην προσπάθεια τους να παρατηρήσουν το ξένο αντικείμενο που εισβάλει στον χώρο τους. Αν ο εντοπισμός του ψαριού γίνει σε πρώτο χρόνο και υπάρχουν τα κατάλληλα αποθέματα σε άπνοια, τότε συνεχίζω τη βουτιά «σβήνοντας» τις κινήσεις μου και προσεγγίζοντας το θήραμα στα ίσα. Αν όχι,τότε αναδύομαι με ήρεμες κινήσεις έχοντας καρφωμένο το βλέμα στο σημείο που εντόπισα το ψάρι και μετά από μια καλή χαλάρωση στην επιφάνεια πραγματοποιώ στην συνέχεια κι'άλλη βουτιά.

  Η δυσκολία στην συγκεκριμένη τεχνική έγκειται στο γεγονός ότι απαιτούνται πολύ αργές και ήρεμες κινήσεις κατά την εκτέλεση της και στο γεγονός ότι ο ψαροκυνηγός πρέπει πολλές φορές να διαγράψει διαγώνιες πορείες για να προσεγγίσει και τελικά να συλλάβει το ψάρι, οι οποίες εξυπακούουν απαιτητικές άπνοιες. Το μυστικό στην συγκεκριμμένη τεχνική είναι η σωστή ρύθμιση της πλευστότητας μας και το σωστό πλάνο εκτέλεσης της βουτιάς μας από την επιφάνεια.

Το αγαπημένο μου όπλο στο κυνήγι του ορφού είναι ένα 100άρι συμβατικό λαστιχοβόλο φτιαγμένο από ανθρακονήματα. Έχει κλειστή κεφαλή και οδηγό σε όλο το μήκος του σωλήνα. Φοράει δύο ζεύγη δετά λάστιχα,ένα βιδωτό και ένα περαστό διατομής 17.5 χιλ. και βέργα από σκληρό ατσάλι στα 7χιλ. με καρχαριάκια. Λίγα τα ψάρια που έχουν διαφύγει από τη δολοφονική του μανία.

Από το σάκο δεν λείπει ποτέ το 75άρι και φυσικά ο «δικαστής», το 55αράκι, ο οποίος για χάρη του συγκεκριμμένου ψαριού έχει φορέσει μαύρα δετά λάστιχα διατομής 19 χιλ και βέργα 6.5.

Η εξόρμηση

  Σαββατιάτικο πρωινό (τι πρωινό δηλαδή, πισσοσκόταδο) του Ιούνη και τα φώτα από το ψηλό pick-up όχημα διαπερνούν την κουρτίνα και φωτίζουν το υπνοδωμάτιο.

Αμάν. Τα παιδιά είναι εδώ και εγώ ακόμα είμαι ξάπλα. Σπεύδω βραδέως. Πρέπει να ετοιμαστώ σε μηδενικό χρόνο για να μην ακούσω τη μουρμούρα του συντρόφου μου που σήμερα τυγχάνει να είναι ο μέντορας μου και άριστος ψαροκυνηγός Μιχάλης Σελίπας. Από την άλλη πρέπει να κινηθώ σαν φάντασμα μπας και ξυπνήσω το παιδί. Εκεί να δεις μουρμούρα η Πόπη !

  Τα πράγματα φυσικά είναι όλα έτοιμα από το βράδυ και με 10 λεπτά καθυστέρηση βρισκόμαστε στο δρόμο.

  Φίλοι από παιδιά με τον Μιχάλη και κουμπάροι μετέπειτα, έχουμε κάνει άπειρα ψαρέματα μαζί στο παρελθόν. Ο καθένας σήμερα με  το δικό του ζευγάρι στο ψάρεμα, αλλά όταν οι σωστοί πλανήτες βρεθούν σε ευθυτενή τροχιά (άμα λάχει που λέμε) στήνουμε και κάνα συντροφικό ψάρεμα. Οι ψαροιστορίες δίνουν και παίρνουν και μέχρι να το καταλάβουμε έχουμε φτάσει στον προορισμό μας. Η μαγική θάλασσα του Ακρωτηρίου έχει αποκοιμηθεί κι' αυτή φαίνεται. Η ακύμαντη επιφάνεια το μαρτυράει.

  Η βάρκα πέφτει στο νερό με συνοπτικές διαδικασίες και σε λίγο βρισκόμαστε πάνω από το κομμάτι. Ο βυθός βρίσκεται περίπου 23 μέτρα χαμηλότερα από μας και τα κρυστάλλινα νερά μας επιτρέπουν να παίρνουμε μάτι στα μικρόψαρα τα οποία έχουν κυριολεκτικά κατακλύσει την αποχή.

  Η πρώτη βουτιά ανήκει στον Μιχάλη. Επιχειρεί ένα όμορφο πλανάρισμα το οποίο τελικά καταλήγει σε καρτέρι, κρύβοντας τον εαυτό του περίτεχνα στη σκιά ενός μεγάλου βράχου. Τα δευτερόλεπτα περνούν και ο βυθός βράζει από τα μικρόψαρα. Είναι σίγουρο ότι τριγύρω κρύβονται μαύρα. Την σκέψη επισφραγίζει το σπάσιμο των μικρόψαρων τα οποία προδίδουν τον 8άρη ροφό 20 μετρα περίπου μπροστά του.

 Το τραβηγμένο της βουτιάς και το σεβαστό βάθος δεν αφήνουν περιθώρια για «γιουρούσι» προς τον ορφό και ο σύντροφος αναδύεται αργά. Η επόμενη βουτιά παραχωρείται σε μένα αλλά  την αρνούμαι. Κρίνω ότι θα ήταν καλύτερα να την επιχειρήσει και πάλι ο ίδιος αφού η προηγούμενη βουτιά του έχει δώσει το πλεονέκτημα της γνώσης του χώρου. Επίσης βλέποντας τις κινήσεις του ψαριού από την επιφάνεια θεωρώ ότι τρίτη ευκαιρία δεν θα υπάρξει.

Την καλή χαλάρωση διαδέχεται μια ωραία βουτιά και μια καλύτερη προσέγγιση επισφραγίζεται από ένα εγκεφαλικό κτύπημα στην είσοδο της τρύπας. Το πλάνο απλό και όμορφο. Ο Μιχάλης κατά την κάθοδο του έχει φροντίσει να αντιπαραβάλει ανάμεσα σε αυτόν και το ψάρι, τον μεγάλο βράχο που έχει προσφέρει καταφύγιο στον ορφό. Πλησιάζοντας τον μεγάλο βράχο και πάντα τοποθετημένος στο ψηλότερο σημείο, ξεπροβάλει αργά τον όγκο του με το όπλο στραμμένο προς την τρύπα. Οι κινήσεις του είναι ήρεμες και τίποτε δεν μαρτυρεί την παρουσία του στον χώρο. Είναι καταπληκτικό όταν μπορείς να διακρίνεις την αδρεναλίνη να κατακλύζει αυτόν που είναι στον πυθμένα το χιλιοστό πριν από το τράβηγμα της σκανδάλης. Το κάθε κύτταρο βρίσκεται σε δολοφονικό οίστρο. Κάθε φορά το βιώνω λες και είμαι αυτός που εκτελεί τη βολή. Τέντωμα, βολή και ο 8άρης μένει ξερός. Παστρικές δουλειές.  

  Αποφασίζουμε να παραμείνουμε στο κομμάτι αφού όλα συνηγορούν για ύπαρξη κι'άλλων ψαριών. Οι βουτιές διαδέχονται η μία την άλλη και η ώρα περνά. Κάποια μικρά ροφάκια με αφήνουν παγερά αδιάφορο ενώ το βλέμμα σκανάρει το χώρο για σημάδια που θα μου ξεκλειδώσουν τα μυστικά του τόπου. Σε κάποια από τις βουτιές μου και κατά την επιστροφή μου στην επιφάνεια για ανεφοδιασμό, εντοπίζω κάποια φευγαλέα κίνηση στην κάθετη σχισμή του βράχου, ακριβώς δίπλα από εκεί που είχα βουτήξει 2 λεπτά ενωρίτερα. Η δυσπιστία του πνεύματος να ακολουθήσει το σώμα (σ'αυτήν την περίπτωση τα μάτια) μετά από πολύωρες και απαιτητικές βουτιές με παρασύρουν στο να έχω δεύτερες σκέψεις. Ρε μπας και.....και αν πάλι ναι...; Κάνω την καρδιά μου πέτρα αλλά η ύπαρξη του συντρόφου στην επιφάνεια τα κάνει πάντα όλα ευκολότερα.  Κάθετη βουτιά και στα μισά διακρίνω ήδη το ψάρι να με παρατηρεί στη σκιά της σχισμής. Λίγο ακόμα και το χέρι σφίγγεται στην σκανδάλη. Το ψάρι είναι σε οριακή απόσταση βολής από το φονικό 100άρι αλλά η εμπιστοσύνη που μου αποπνέει με κάνει να τραβήξω την σκανδάλη. Η βαριά 7άρα βέργα πλήττει καίρια τον 5άρη ορφό στην κίνηση του για τα ενδότερα και ανεβαίνουμε αγκαλίτσα στην επιφάνεια. Το ψάρεμα έχει τελειώσει. Δύο όμορφα ψάρια είναι αρκετά να μας στείλουν πίσω σ