Ψαρευτικό διήμερο
Του Γιώργου Στυλιανού και Χαράλαμπου Λαού
Η ιδέα είχε προταθεί δυο βδομάδες πριν, στα γενέθλια μου, όταν μετά από έντονους προβληματισμούς και σκέψεις για το τι δώρο θα μου κάνει ο κολλητός μου ο Χαράλαμπος, αποφάσισε να οργανώσει και να πληρώσει διήμερο ψάρεμα σε ιδιωτική λίμνη. Ξέροντας το πάθος μου για ψάρεμα το δώρο αυτό ήταν πραγματικά ασύλληπτο για μένα.Είμαστε και οι δύο στην Αγγλία για σπουδές και μέσα στην ρουτίνα του διαβάσματος ένα ψάρεμα θα μας έκανε πολύ καλό. Έτσι μετά από αρκετές διαβουλεύσεις και προγραμματισμούς, ο κολλητός μου νοίκιασε ένα αμάξι πέρασε και με πήρε και βάλαμε μπρος για τι άλλο παρά ψάρεμα κυπρίνου.
Κανένας που τους δύο μας δεν ξαναψάρεψε Κυπρίνο στην Αγγλία παρά μόνο όταν ήμασταν μικροί στην Κύπρο και στα φράγματα πιάναμε μικρούς Κυπρίνους των 100 γρ και όταν κατά λάθος πιάναμε κανένα Κυπρίνο μισόκιλο νομίζαμε ότι πιάναμε κανένα τέρας. Στην Αγγλία το ψάρεμα του Κυπρίνου είναι σαν θρησκεία για ορισμένους ψαράδες. Πίσω από το ψάρεμα αυτό υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία η οποί α κατασκευάζει Κυπρινοκάλαμα, Κυπρινοτροφές, Κυπρινοκαρέκλες και γενικά ότι μπορεί να περάσει από το μυαλό σου για το ψάρεμα αυτού του υπέροχου ψαριού Ο ερχομός μας για σπουδές στην Αγγλία μας ώθησε στο να μελετήσουμε και να ασχοληθούμε και με άλλα ψαρέματα ή τουλάχιστο να προσπαθήσουμε να ασχοληθούμε με άλλα ψαρέματα. Πιο παλιά είχαμε δοκιμάσει το πασίγνωστο fly fishing σε μια πανέμορφη λίμνη. Παρά το συνεχόμενο μαστίγωμα της Λίμνης δεν καταφέραμε να πιάσουμε τίποτα, όμως η όλη εμπειρία ήταν μοναδική. Είχαμε πάει και 2-3 φορές για ‘Εγγλέζικο’ εκεί τα πήγαμε καλύτερα και καταφέραμε να πιάσουμε και ορισμένα ψάρια. Αυτή την φορά όμως ήμασταν πραγματικά ενθουσιασμένοι γιατί θα δοκιμάζαμε το κορυφαίο ίσως ψάρεμα στην Αγγλία. Είχαμε προαποφασίσει ότι θα ψαρεύαμε με τον εξοπλισμό που είχαμε στην διάθεση μας δηλαδή κάποια swim-feeders αντοχής 6 λίβρων. Ξέραμε ότι στην λίμνη υπήρχαν Κυπρίνοι όλων των μεγεθών αλλά τι να κάνουμε είπαμε φοιτητές.Φθάνοντας στην Λίμνη κοντά στις 17,30 το απόγευμα μαγευτήκαμε από την εικόνα. Η λίμνη βρισκόταν κοντά στην πόλη του Ντάβεντρυ. Περιτριγυρισμένη από ξύλινες αποβαθρούλες με μικρά ιστιοφόρα (οικολογικά) να κάνουν βολτούλες και πλαισιωμένη από πράσινο γρασίδι και δέντρα θύμιζε κάτι από παράδεισο. Ξεμεθύσαμε από την μαγεία του τοπίου και είπαμε να ριχτούμε στο ψάρεμα. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν ξεκίνησαν με τους καλύτερους οιωνούς. Κοντά στις έξη ήρθς ο υπεύθυνος της Λίμνης για να μας κόψει τα εισιτήρια. Βλέποντας και επιθεωρώντας τον εξοπλισμό μας δεν μας άφηνε να ψαρέψουμε γιατί λέει η απόχη μας ήταν πολύ μικρή. (ήταν μια απόχη τηλεσκοπική κανονικών διαστάσεων) Ευτυχώς σαν από μηχανής θεός ένας κύριος ψάρευε δίπλα μας και προθυμοποιήθηκε να μας δώσει την δική του σε περίπτωση που πιάσουμε ψάρι. Σε εκείνο ακριβώς την φάση καταλάβαμε ότι ίσως να ήμασταν κάπως under power σε θέματα εξοπλισμού για ψάρεμα στην συγκεκριμένη λίμνη. Το δεύτερο στραβοπάτημα ήρθε όταν μας ενημέρωσε ο υπεύθυνος ότι η λίμνη κλείνει στις 21,00 και πρακτικά μόνο τρείς ώρες ψαρέματος είχαμε στην διάθεση μας. Αυτό μας εκνεύρισε αρκετά αφού αυτή την εποχή στην Αγγλία ο ήλιος δύει στις 21,30 ενώ μέχρι τις 11 το βράδυ υπάρχει φώς. Αυτό μας έκοψε τα φτερά γνωρίζοντας μέσα από διάφορες δημοσιεύσεις στο internet ότι ορισμένοι μπορεί να μείνουν μήνες στην Λίμνη και να μην πάρουν τσίμπημα.
Φυσικά για εμάς ότι κρατούσαμε καλάμι στο χέρι μας μετά από έξη μήνες απραξίας ήταν αρκετό. Οι λίμνη φιλοξενούσε αρκετούς ψαράδες και όλοι κρατούσαν πανάκριβους εξοπλισμούς για το ψάρεμα του Κυπρίνου. Εμείς φαινόμασταν από μίλια μακριά ότι ήμασταν κάτι σαν tourists στον συγκεκριμένο χώρο. Στις 19,40 όμως έγινε η μεγάλη ανατροπή. Το outsider έκανε την έκπληξη , έσπασε το ρόδι τέλος πάντων να μην πολυλογούμε πιάσαμε ψάρι και μάλιστα τι ψάρι. Ένας Κυπρίνος γύρω στις 15 λίβρες αγνόησε τα πανάκριβα boilies των άλλων ψαράδων προσπέρασε τα καλά καμουφλαρισμένα τους αγκίστρια και ήρθε να φάει την σιταροπούλα μου πάνω σε αγκίστρι 16άρι και παράμαλλο 6 λίβρων. Εκείνη την στιγμή αντιλήφθηκα την αξία του καλαμιού match . Ο κυπρίνος έκανε τρελή μάχη ενώ εγώ πλημμυρισμένος από συναισθήματα, χαράς (που έπιασα ψάρι) , ενθουσιασμού (που ήταν μεγάλο) φόβου (μπας και το χάσω ) αγωνίας ( εάν θα το βγάλω) έδινα το δικό μου ρεσιτάλ μπροστά στα μάτια των άλλων ψαράδων που από την απογοήτευση τους λίγο ακόμη και θα ακουμπούσαν τα μούτρα τους στο νερό.
Ο Χαράλαμπος με το που πιάστηκε το ψάρι έτρεξε στον δίπλα και έφερε την απόχη. Γονάτισε μπροστά στην λίμνη και περιμένει εκεί για να πιάσει το ψάρι. Περίμενε όμως για μια ώρα και δέκα λεπτά μέχρι το ψάρι να κουραστεί και να το οδηγήσουμε στην απόχη. Μάλιστα κατά την διάρκεια της μάχης ορισμένη μας ρωτούσαν τι παράμαλλα είχαμε βάλει . όταν τους λέγαμε 6 λίβρων γελούσαν και έφευγαν πιστεύοντας ότι δεν θα βγάζαμε το ψάρι. Σε εκείνη την λίμνη το μικρότερο παράμαλλο που σου εισηγούνται να χρησιμοποιήσεις είναι 12 λίβρων Με το που μπήκε το ψάρι στην απόχη ένιωθα σαν να είχα δουλέψει επί 48 ώρες συνεχόμενες. Ήμουνα πιασμένος από την κορυφή μέχρι τα νύχια ενώ το δεξί μου χέρι δύσκολα ανταποκρινόταν. Το ψάρι ανέβηκε στην ζυγαριά η οποία έδειξε 15 λίβρες ΄(σχεδόν 7 κιλά)Το ξέρω δεν είναι κάτι το πολύ εντυπωσιακό στο ψάρεμα Κυπρίνου αλλά για εμάς στην πρώτη μας προσπάθεια με τέτοιο εξοπλισμό να πιάσουμε ένα τόσο ωραίο ψάρι ήταν κάτι το πολύ εντυπωσιακό. Η καλή ποιότητα και το καλό ζύγισμα του εξοπλισμού μου , με βοήθησε να τα βγάλω εις πέρας. Έτσι έκλεισε η πρώτη μας ψαρευτική εξόρμηση στην συγκεκριμένη λίμνη που εκτός από την μαγεία του τοπίου μας στιγμάτισε και με μια μοναδική εμπειρία. Μέρα δεύτερη Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε πρωί πρωί, και στις 8 ήμασταν στη δεύτερη λίμνη του 2ήμερου οδοιπορικού μας, ένα πιο παραδοσιακό fishery, με στόχο αντί το μέγεθος, την ποσότητα και την ποικιλία. Εγώ ψάρευα εγγλέζικο με σταθερό φελλό, και ο Χαράλαμπος με ultra-light ledgering τεχνική. Είχαμε μαζί μας μεγάλη ποικιλία δολωμάτων, αφού θα περνούσαμε όλη μας την μέρα εκεί. Είχαμε σιταροπούλα κανονική, σιταροπούλα κόκκινη με γεύση φράουλα, 2 ειδών σκυλοτροφή, pellets, ψωμί, αλλά την τιμητική του είχε το luncheon meat (πόλιπιφ) το οποίο είχα βρέξει με Worcestershire Sauce για να γλυκάνει. Ήταν πραγματικά θανατηφόρο και ήμασταν οι μόνοι που πιάναμε αξιόλογα ψάρια που όσους κάθονταν κοντά μας. Εγώ στην αρχή είχα κάποια επιτυχία με τις κοκκινοφτέρες στο εγγλέζικο, αλλά σύντομα κατάλαβα πως η τεχνική του Χαράλαμπου θα μου έφερνε πιο αξιόλογα ψάρια όταν έχασε ένα καλό που μπλέχτηκε σε κάτι νούφαρα, και μετά που λίγο έπιασε ένα κυπρίνο 2.5lb, έτσι άλλαξα και γω τεχνική. Μέσα σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα πιάσαμε μαζί 9 κυπρίνους, οι 8 μεταξύ 2 με 2.5 lb, και ο τελευταίος του Χαράλαμπου που ήταν και το ψάρι της ημέρας, ένας ωραιότατος mirror ζυγισμένος στις 5.5lb.
Όταν έκοψε το τσίμπημα των κυπρίνων, είπαμε να δοκιμάσουνε σε κανένα άλλο σημείο για κανένα άλλο είδος ψαριού, συγκεκριμένα για καμιά τίγκα, είχα απωθημένο να βγάλω κάποιο μεγάλο ψάρι αυτού του είδους αφού η μεγαλύτερη που είχα πιάσει μέχρι τώρα δεν ξεπερνούσε τα 500γρ και είχε κάνει απίστευτο τράβηγμα., Δυστυχώς, τα μόνα είδη ψαριών που πιάσαμε ήταν common carp, mirror carp, roach, & rudd. Λέω δυστυχώς επειδή η συγκεκριμένη λίμνη κρατούσε (βαση της ιστοσελίδας τους ) gudgeon, roach, rudd, bream, tench, perch, golden orfe, crucian carp, F1 hybrids, common, mirror, ghost and koi carp, Αλλά, με 9 κυπρίνους από 2 μέχρι 5.5 lb και με καμιά 15αριά κοκκινοφτέρες, ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι.
Οδηγώντας πίσω κουρασμένοι, εγώ να προσπαθώ να μείνω ξύπνιος στο κάθισμα του συνοδηγού, συμφωνήσαμε πως ήταν από τα ωραιότερα ψαρευτικά διήμερα που κάμαμε ποτέ, και πως σίγουρα πρέπει να το επαναλάβουμε! Με λίγη σκληρή δουλειά και λίγη αφύπνιση ορισμένων αρμοδίων και στην Κύπρο μπορούμε να ζούμε αξιόλογες συγκινήσεις και στα Κυπριακά φράγματα, αρκεί ορισμένοι να καταλάβουν τις δυνατότητες που έχει το ψάρεμα σε γλυκό νερό. Φιλικά από την Αγγλία Γιώργος Στυλιανου, Χαράλαμπος Λαός
|
