Του Παντελή Μωϋσέος
Η μετάλλαξη των ροφοειδών σε δολοφονικότερη έκδοση.
Μακρινή συγγενής του ροφού και κοντινότερη της στήρας και της σφυρίδας. Η μόνη ίσως από την γνωστότερη οικογένεια της υποβρύχιας πανίδας, τους επινέφελους, με συμπεριφορά που θυμίζει περισσότερο πελαγίσιο. Γι'αυτό σαν γνήσιο πελαγίσιο το ψάρεμα της θα στηριχτεί κυρίως σε καρτέρια από τα βαθιά προς τα ρηχά, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα κυνηγηθεί το ίδιο αποτελεσματικά και στην τρύπα.
Τα ψάρια αυτά που προσωπικά μου έχουν χαρίσει μοναδικές στιγμές ευχαρίστησης, αποτελούν ένα τρόπαιο που συγκινεί ανεξαίρετα όλους τους ψαροκυνηγούς.
Το στενόμακρο υδροδυναμικό της σχήμα, η προεξέχουσα κάτω σιαγόνα της, οι καφεκίτρινες κηλίδες του κορμιού της και ο επιθετικός της χαρακτήρας, συνθέτουν το προφίλ ενός εξαίσιου κυνηγού, ικανού να μας προσφέρει μνήμες και στιγμές κυνηγετικής πληρότητας.
Οι πίγγες είναι κατεξοχήν ομαδικά ψάρια. Η μέθοδος κυνηγίου του κοπαδιού αποπνέει πειθαρχία. Σπαρτιάτες σε σύνταξη, με αρχηγό τη μεγαλύτερη του κοπαδιού να συντονίζει την επίθεση. Λυσσαλέες εφορμήσεις στα μικρόψαρα κόντρα στο ρεύμα, ενέδρες σε κοφτούς και άγριους βυθούς, δολοφόνοι σε οίστρο. Το ψάρι το οποίο έχει συνδέσει το όνομα του με το βάθος, έχει σαν βιότοπο περιοχές με μεγάλες υψομετρικές εξάρσεις. Ένα σκαλί, ένας γκρεμός αποτελούν ιδανικά σημεία διαβίωσης των ψαριών. Μια τέτοια μορφολογική υποβρύχια τοποθεσία που ίσως να βρίσκεται στα 40 μέτρα και βάλε, μπορεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για την περαιτέρω εξάπλωση της κοινωνίας των ψαριών στην ευρύτερη περιοχή.
Το αδηφάγο αυτό ψάρι-το οποίο συχνότατα κατά την σύλληψη του θα έχει στο στόμα 2-3 γοπάκια- στην προσπάθεια του για εύρεση τροφής αλλά και έχοντας εμπιστοσύνη στην ευκινησία του, θα συναντηθεί να κυνηγά και σε πολύ μικρά βάθη, γεγονός που την κάνει ευάλωτη σε πιθανή διασταύρωση με τον ψαροκυνηγό. Η λανθασμένη της επιλογή για επιπόλαιο θαλάμωμα, έχει συνήθως μοιραία κατάληξη για το ψάρι.
Για τα Κυπριακά τουλάχιστον δεδομένα και από προσωπική εμπειρία, εντυπωσιακά ψάρια έχουν συλληφθεί στα 4-5 μέτρα νερό. Μου έχει τύχει αρκετές φορές να συναντηθώ με ψάρια σε αβαθή νερά και κάποια απ'αυτά να πέσουν θύμα της ταϊτινής μου. Και δεν μιλάω για πιγγούλες του κιλού, τις οποίες και πρέπει να αποφεύγουμε να χτυπάμε αφού αποστραγγίζουμε με αυτό τον τρόπο τον τόπο που κυνηγάμε, αλλά μιλάω γι'αυτές τις 2κιλες και βάλε κατάμαυρες φόνισσες που μόνο εξύψωση του ηθικού μας μπορούν να προκαλέσουν. Αποκορύφωμα μάλιστα τον Οκτώβρη που μας πέρασε, ψαρεύοντας σορκούς με ψαχτήρι στους αγαπημένους μου ψαρότοπους, ανακάλυψα και κτύπησα μια πίγγα γύρω στα 3.5 κιλά από ένα καθόλα ανυποψίαστο για τέτοιο ψάρι χαράκι. Το ψάρι ήταν λουφαγμένο στο βάθος της τρύπας και οι δύο προηγούμενες εύστοχες βολές στους μεγάλους σορκούς, φαίνεται να μην την ενόχλησαν καθόλου. Μια υποψία για πιθανή φιγούρα ψαριού η οποία με έκανε να διχαστώ αν θα έφερνα τελικά έξω κάνα κομμάτι βράχο, έφερε τελικά το ψάρι τρόπαιο.
Η κύρια μέθοδος όμως ψαρέματος της πίγγας είναι το καρτέρι. Η ευγενεστέρα των τεχνικών. Το καρτέρι σε βυθό με μεγάλες υψομετρικές εξάρσεις επιφυλάσσει δυνατά συναισθήματα. Εξυπακούει όμως και φοβερή πειθαρχία από μέρους μας μέχρι να μας πλησιάσουν τα ψάρια σε σημείο που θα διασφαλιστεί η καίρια βολή απέναντι στο ψάρι που θέλουμε και όχι σε αυτό που έτυχε να έρθει κοντά μας πρώτο.
Χρειάζονται ψυχικά αποθέματα για το συγκεκριμμένο ψάρεμα αφού πολλές φορές θα πρέπει να αντεπεξέλθουμε σε ποικίλες καιρικές και υποβρύχιες αντιξοότητες. Μην ξεχνάτε ότι η πίγγα αρέσκεται να κυνηγά με δυνατό ρεύμα γεγονός που θα κάνει το έργο μας ακόμα πιο δύσκολο.
Η καλή φυσική κατάσταση θα είναι το δικό μας δυνατό όπλο, την οποία οφείλουμε να κρατάμε ολόχρονα σε υψηλά επίπεδα. Αν υπάρχει κάποια πισίνα κοντά σας μην το σκέφτεστε άλλο. Τα οφέλη είναι τεράστια . Αν πάλι δεν υπάρχει και το γυμναστήριο κάνει τη δουλειά μας μια χαρά.
Ο ψαροκυνηγός θα εκμεταλλευθεί την αδυναμία του κατώτερου είδους για επιβίωση και θα καρτερέψει προς το ανοικτό μέρος του γκρεμού ή του σκαλοπατιού σε σημείο τέτοιο που να μην βλέπει όλο το κόψιμο μέχρι κάτω. Ένα -δυο καρτέρια πίσω από το σκαλοπάτι και μετά αθόρυβο σύρσιμο προς το κόψιμο, με σκοπό τον αιφνιδιασμό των ψαριών που έχει διεγερθεί η περιέργεια στις προηγούμενες βουτιές.
Αν ο βυθός που κυνηγάμε δεν έχει τέτοιες μεγάλες υψομετρικές διαφορές αλλά κάποια φρύδια ή πλάκες, θα κινηθούμε με γνώμονα το ρεύμα, του οποίου τη ροή πρέπει πάντοτε να έχουμε στην πλάτη. Αφού εντοπίσουμε τα ψάρια με κάποια αναγνωριστικά καρτέρια, επιλέγουμε να κινηθούμε σύρριζα και παράλληλα με το φρύδι που έχουμε εντοπίσει κίνηση ψαριών και ελέγχοντας το προσεκτικά μέχρι το τέλος του είμαστε έτοιμοι για βολή σε πρώτο χρόνο.
Πολλοί οι τρόποι και οι συνδυασμοί για να πάρεις το ψάρι εύκολα και άλλοι τόσοι που θα σε ρίξουν στο «καναβάτσο» ξέπνοο από την υπερπροσπάθεια. Όμως ΠΡΟΣΟΧΗ! Αρκετά είναι τα ψάρια που θα κατηφορήσουν γλυκά προς το χάος δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι το επόμενο δευτερόλεπτο θα σου δοθούν. Μέγα πλάνη! Ακριβώς εκεί την έπαθαν οι καλύτεροι του σιναφιού που στην καλύτερη χόρεψαν στους ρυθμούς λατινοαμερικάνικου ακούσματος(βλέπε σάμπα) και για τα χειρότερα ας μην τα λέμε. Το πλάνο πρέπει να τηρείται ευλαβικά και οι ακρότητες να αποφεύγονται.
Τα γρήγορα αντανακλαστικά της πίγγας θα τιθασεύσουμε με όπλα δυνατά και σπιρτόζικα. Ένα 110 με 7άρι ατσάλι και διπλά μαλακά 17.5άρια λάστιχα κάνουν την δουλειά μας μια χαρά. Ο σωλήνας του όπλου θα προτιμήσουμε να είναι από άκαμπτο υλικό για να μην δέχεται στρεβλώσεις και βαράει κουμπουριές στο γάμο του καραγκιόζη. Αν θα την τρέξετε στην τρύπα, ένα συμβατικό 90άρι με 6.5άρα και μονό 18άρι λάστιχο θα καθαρίσει τις φάσεις γρήγορα και παστρικά.
Εξοπλιστείτε, κοιμηθείτε καλά το προηγούμενο βράδυ, μαζέψτε πληροφορίες για ψαρότοπους και βουρ για την θάλασσα. Ψάρια υπάρχουν παντού και ολόχρονα παρακαλώ.
Η εξόρμηση
Δεκαπενταύγουστος 2007. Λίγο πριν το ρολόι δείξει 10:30 και βρίσκομαι καθισμένος στη βεράντα του σπιτιού μου στην Πάφο και αγναντεύω τη θάλασσα που σήμερα είναι να την πιεις στο ποτήρι. Οι δύο συνεχόμενες ολιγόωρες εξορμήσεις των προηγούμενων ημερών δεν με έχουν κουράσει και τόσο. Η βάρκα είναι κοτσαρισμένη στο αυτοκίνητο, τα πάντα είναι έτοιμα και εγώ διερωτώμαι γιατί είμαι ακόμα εδώ. Τηλέφωνο στον κουμπάρο που παραθερίζει κι'αυτός και γενικά είναι μέσα σε διακανονισμούς της τελευταίας στιγμής και κανονίζουμε συνάντηση στο λιμανάκι σε μισή ώρα. Για τον Αργύρη δεν το συζητώ. Όπου Παντελής και Αργύρης.
- Έλα κουμπάρε, που θα ψαρέψουμε?
Πάμε στο κομμάτι με τις πίγγες είναι η απάντηση του, κομμάτι που φέτος δεν ενοχλήσαμε καθόλου.
Η πρόταση με βρίσκει σύμφωνο και σε περίπου 45 λεπτά της ώρας το σημάδι κλειδώνεται στο GPS. Πρώτη μεσόνερη αναγνωριστική βουτιά και το μόνο που εντοπίζεται είναι μία πίγγα του κιλού. Ο τόπος όμως βρίθει από ψηλό και αποφασίζουμε να κάνουμε κάποια καρτέρια. Ο τόπος είναι ένας υποβρύχιος κρατήρας βάθους περίπου 2 μέτρων και βρίσκεται χαμένος ανάμεσα στις εκτάσεις της ποσειδωνίας. Καθώς
είναι αρκετά μακρυά από την ακτή και αποτελεί μέρος μιας μονότονης κατά τ'άλλα και χωρίς ενδιαφέρον ψαρευτικής περιοχής είναι δύσκολο να εντοπιστεί εύκολα, γι'αυτό δίνει όμως ακόμα και σήμερα ωραία ψάρια. Το παράξενο όμως είναι ότι συνήθως τα ψάρια εντοπίζονται από την πρώτη κιόλας βουτιά πράγμα που σήμερα δεν συμβαίνει. Στο παρελθόν έχουμε συλλάβει εδώ ωραίες πίγγες τις οποίες και εντοπίζαμε σε ομάδες των 5 και 6 ψαριών. 2 καλά ψαράκια κάθε φορά και η σωστή διαχείριση μας δίνει ψάρια τα τελευταία 4 χρόνια.
Αυτά σκέφτομαι καθώς σπάζω τη μέση μου και καταδύομαι στα κατά τ'άλλα όχι και τόσο καθαρά νερά. Κατευθύνω το κορμί μου στο γνώριμο πόστο. Δύο φυκόφυτοι ογκόλιθοι στο χείλος του κρατήρα δημιουργούν μιας πρώτης τάξεως πολεμίστρα αφού τα ψάρια αδυνατούν να αντιληφθούν την παρουσία του κυνηγού. Ακόμα και όταν ξεκινήσουν να ανηφορίζουν προς τα πάνω, η υποψία τους γι'αυτόν που εισέβαλε στο χώρο τους είναι περίπου 1 μέτρο ψηλότερα από εκεί που βρίσκεται στην πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα είναι τα ψάρια σε κάποια φάση να βρίσκονται ακίνητα μπροστά στη μύτη του ψαροτουφέκου χωρίς να αντιλαμβάνονται τον παραμικρό κίνδυνο. Σωστό χρυσορυχείο!
Καταλήγοντας στο πόστο, το μυαλό μου προσπαθεί να επιβληθεί στην καρδιά μου που στέλνει δυνατά παλμικά σήματα στον περίγυρο. Μετά τα πρώτα δεύτερα όλα μου τα κύτταρα έχουν ηρεμήσει και η μόνη μου κίνηση είναι το ανεπαίσθητο χάϊδεμα της σκανδάλης με το δείκτη. Κοντά στα όρια της ρήξης της άπνοιας μου και στην κίνηση μου για έξοδο μου από το πόστο, γίνεται κάτι το φανταστικό. Ψάρια διαφόρων μεγεθών αιωρούνται πάνω από τον κρατήρα και σε ύψος τέτοιο που δεν μου επιτρεπόταν νωρίτερα να έχω οπτική επαφή . Ευθυγράμμιση του όπλου και βολή σε μία τρίκιλη που τελικά έφυγε με την απορία. Σειρά του Μιχάλη που παίρνει και αυτός στο πλανάρισμα μια δίκιλη. Τρίτη βουτιά και το κομμάτι μας δίνει άλλο ένα μαύρο, ροφό αυτή τη φορά πανεύκολα. Το συζητάμε λίγο στην επιφάνεια και αποφασίζουμε να αφήσουμε τον τόπο στην ησυχία του.
Η ώρα είναι μόλις 13:00. Σε μία ώρα περίπου κάναμε μια ωραία ψαριά που για μένα θα ήταν πλεονεξία η συνέχιση της εξόρμησης. Προς τι άλλωστε? Τα ψάρια θα καθαριστούν και θα φαγωθούν με την παρέα στις διακοπές. Μετά από τρεις συνεχόμενες εξορμήσεις μας δίνετε η ευκαιρία να χαρούμε την οικογένεια, γιατί φίλοι μου οι διακοπές δεν είναι μόνο για μας αλλά και για τα αγαπημένα μας πρόσωπα που μας πλαισιώνουν. Οι περισσότεροι φρονώ ότι χάνουν το παιχνίδι σε αυτό ακριβώς το σημείο. Πρέπει να κρατάμε σωστές ισορροπίες όσον αφορά το χόμπι μας και την οικογένεια μας.
Πέρα απ'αυτά, η πληρότητα που νοιώθει ο ψαροκυνηγός δεν πρέπει να μετριέται σε χρόνο, πρέπει να μετριέται σε στιγμές, σε εικόνες, σε θηράματα. Αναπολώντας εκ των υστέρων τις στιγμές που περάσαμε στη θάλασσα πρέπει να μας κυριεύει το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης και της γαλήνης.Αυτό μπορούν να το νοιώσουν μονάχα όσοι πέρνουν ζωή από τη θάλασσα και όχι αυτοί (που θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι πολλοί) που κερδοσκοπούν από τη θάλασσα κτυπώντας ότι βρεθεί στο διάβα τους.
Καλές και Ασφαλείς Βουτιές σε Όλους!
|
