  
Ένα ερώτημα που τείνει να γίνει εφιάλτης, κάτι που ίσως σε λίγα χρόνια να σταματήσει να υφίσταται.
Είμαι σίγουρος ότι το καυτό ερώτημα που αφορά το μέλλον των θαλασσών μας, προβληματίζει αρκετούς από εμάς που κατά καιρούς εκφράζουμε τις ανησυχίες μας σε διάφορες συναντήσεις ή φιλικά πηγαδάκια.
Η θάλασσα μας κινδυνεύει από τις καθημερινές υπεραλιεύσεις τεράστιων εταιρειών οι οποίες κερδίζουν εκατομμύρια και όταν αυτά δεν τους αρκούν, μαζεύουν τους στόλους τους και μετακινούνται κάπου αλλού.... Όσον αφορά αυτό το θέμα, δυστυχώς εμείς οι φίλοι της θάλασσας είμαστε πολύ ‘'μικροί'' για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι. Τα ποσά και τα συμφέροντα είναι τεράστια. Μπορούμε όμως να συγκεντρωθούμε στη δική μας καθημερινότητα είτε ονομάζεται καλάμι είτε ψαροτούφεκο, είτε δύκτι, είτε παραγάδι, είτε επαγγελματίας ψαράς.
Όλοι μας περιμένουμε από τις αρμόδιες αρχές να κάνουν κάτι. Ένα θαλάσσιο πάρκο, κάποιον εμπλουτισμό, ίσως και κάποιους περιορισμούς και από την πλευρά των αρμοδίων οι προσπάθειες άρχισαν. Δυστυχώς φίλοι μου, η μπάλα είναι στα χέρια μας, είτε το θέλουμε είτε όχι.
Εμείς είμαστε αυτοί που περνούμε τις περισσότερες ώρες μέσα στη θάλασσα και εμείς είμαστε αυτοί που παρατηρούμε την πραγματικότητα καθημερινά.
Εμείς είμαστε αυτοί που αν πραγματικά θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, πρέπει να δράσουμε δυναμικά και να σταματήσουμε την πορεία προς την καταστροφή.
Κρούω τον κόδωνα του κινδύνου σε όλους μας γιατί αυτό που πρόκειται να συμβεί εμάς , έχει ήδη συμβεί στους Ισπανούς, στους Γάλλους, στους Ιταλούς και σε αρκετούς άλλους σε σημείο που οι αρμόδιες αρχές υποχρεώθηκαν να απαγορεύσουν το ψάρεμα σε αρκετά είδη ψαριών και να κλείσουν τεράστιες περιοχές ( χιλιάδες χιλιόμετρα ) για να μπορέσουν να μετριάσουν το πρόβλημα. Δυστυχώς εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να κλείσουμε χιλιάδες χιλιόμετρα για να μετριάσουμε το πρόβλημα. Αν όμως η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο και οι αρμόδιες αρχές το αποφασίσουν, τότε θα είναι πολύ αργά για όλους μας.
Το μόνο χαρτί που έχουμε στα χέρια μας φίλοι μου είναι ο λιγοστός χρόνος που μας απομένει. Για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι θετικό, προσωπική μου άποψη είναι ότι πριν ξεκινήσουμε να κατηγορούμε τον οποιονδήποτε και να ρίχνουμε τις ευθύνες δεξιά και αριστερά, πρέπει να δούμε τι κάνουμε εμείς, ο καθένας προσωπικά για να βοηθήσουμε στη λύση αυτού του προβλήματος.
Πρέπει να ξεκινήσουμε να προβληματιζόμαστε σοβαρά, και για να μην παρεξηγηθώ σε αυτά που αναφέρομαι, προσωπικά ξεκίνησα να προβληματίζομαι από δικά μου λάθη. Αυτά δυστυχώς είτε μικρά είτε μεγάλα, είναι αναπόφευκτα στη πορεία μας μέσα στη θάλασσα. Το σημαντικό είναι να μαθαίνουμε όμως μέσα απ'αυτά. Αν συλλογιστούμε, τα πόσα μας προσφέρει η θάλασσα όλα αυτά τα χρόνια, και δεν είναι μόνο ψαριά, είμαι σίγουρος ότι είναι κάτι που θέλουμε να κάνουμε όλη μας τη ζωή και ακόμα, να το μεταφέρουμε στους πιο νέους ή στα ίδια μας τα παιδιά.. Νομίζω ότι τώρα είναι η στιγμή που πρέπει κι εμείς οι φίλοι της θάλασσας να την προστατεύσουμε. Αυτήν που χρονιά μας προσφέρει τόσα πολλά...
Γι'αυτό ας προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε από φτηνές δικαιολογίες και κόντρες του ποιος θα πιάσει τα πιο πολλά ή το πιο μεγάλο ή ακόμα χειροτέρα του.. αν δεν το πιάσω εγώ, θα το πιάσει κάποιος άλλος. Όλα αυτά είναι τροφή για να επισπεύσουμε την καταστροφή της θάλασσας. Εμείς οι ίδιοι που ονομαζόμαστε φίλοι της.
Πολλοί από εμάς ακούσαμε να μας διηγούνται ιστορίες πιο παλιοί. Όπως κι εμείς διηγούμαστε τις δικές μας εμπειρίες σε πιο νέους. Το πιο σίγουρο είναι ότι οι ιστορίες θα μείνουν πάντα ιστορίες και τα πράγματα δεν θα γίνουν ξανά ποτέ τα ίδια. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε, την σημερινή πραγματικότητα να μην την κάνουμε ιστορία του χρόνου.
Τελειώνοντας , θα ήθελα να αφήσω ανοικτό αυτό το άρθρο, για όσους από εσάς συμμερίζεστε τις δικές μου απόψεις και μέσω του φόρουμ του περιοδικού ή ακόμα και με προσωπικά e-mail , να αναλύσουμε ιδέες, προβληματισμούς ή ακόμα και λύσεις, δίνοντας έτσι το δικαίωμα και στα παιδιά μας να ονομάζονται ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.
Μιχάλης Τσιρπονούρης
e-mail : bluethunder@cytanet.com.cy
|
